 Miejscowość Sławięcice została założona przez Kisążąt Opolskich w 1260 roku jako przeciwwaga dla sąsiedniego Ujazdu, miasta biskupiego.
Dzisiaj Sławięcice są dzielnicą miasta Kędzierzyn-Koźle. W roku 1975 w wyniku reformy administracyjnej Sławięcice utraciły prawa miejskie, nabyte dwa lata wcześniej po ponad 700 letniej przerwie, i zostały włączone do nowo utworzonego miasta, powstałego z połączenia położonych na prawym brzegu Odry, przemysłowych miast Kłodnica i Kędzierzyn (dawniej Kandrziń) z położonym na lewym brzegu Odry, średniowiecznym miastem Koźle, tworząc Kędzierzyn-Koźle.
Sławięcice pozostawały majątkiem książęcym, posiadającym zamek z XV wieku. W roku 1702 posiadłość nabył saksoński generał i minister pruski Heinrich Jakob Reichsgraf von Flemming.
Juz w roku 1709 stworzył w Sławięcicach, Kotlarni (Jakobswalde) i Blachowni (Blechhamer) wiele nowoczesnych kuźni i walcowni żelaza i mosiądzu. Kuźnia w Blachowni była najnowocześniejszym zakładem hutniczym na początku XVIII wieku na Górnym Śląsku.
W 1714 roku posiadlość przeszła w ręce Grafów von Hoyn. A w latach 1716 - 1720 wybudowali oni pałac z ogrodem na wzór Wersalu, który jednak wkrótce spłonął. W 1782 roku w wyniku małżeństwa, dobra pławniowickie nabył pruski generał Frierich Ludwig von Hohenlohe-Ingelfingen. Po jego śmierci w parku pałacowym powstał monumentalny, żeliwny grobowiec rodziny Hohenlohe.
Stary pałac, wypalony po udzerzeniu pioruna, odbudował w 1827 roku Friedrich August, książę Hohenlohe-Ohringen. W 1849 roku księstwo odziedziczył syn Hugo, który w roku 1861 otrzymał podczas koronacji Wilhelma I, tytuł księcia Ujazdu. Całe księstwo z siedzibą w Sławięcicach, połączył w tzw. Fideikommis obejmujący Sławięcice, Ujazd oraz Byczyne.
Dzięki budowie kanału Kłodnickiego i linii kolejowej z Wrocławia przez Kandrzin do Gliwic, która przebiegała 2 kilometry od siedziby książęcej, Sławięcice rozwineły się z nieznaczącej posiadłości wiejskiej, w ważną miejscowość przemysłową.
Rodzina Hohenlohe-Ohringen należała do najznaczniejszych rodzin wielkoprzemysłowych Górnego Śląska i dzięki inwestycjom w górnictwie malganu i hutnictwie cynku urosła do rangi największego producenta cynku na świecie. A Sławięcice stały się nie tylko siedzibą rodu Hohenlohe-Ohringen, ale także siedzibą zarządu ich przemysłowego imperium górniczo-hutniczego.
Pałac wraz z założeniem parkowym i licznymi oranżeriami, został w czasie walk w 1945 roku poważnie uszkodzony, a w roku 1948 niezabezpieczona ruina, dziwnym trafem spłoneła całkowicie i została rozebrana.
Po kolejnym Górnośląskim Wersalu zostało tylko mgliste wspomnienie.
Jarek Cieplak
|
Powrót
top